Mark van Venrooij

Mark van Venrooij's blog

Category: General (page 2 of 3)

My social media experience

Bessie whispers in Squiggy's ear

Bessie whispers in Squiggy's ear by bulldog1, on Flickr

Iets meer dan een jaar geleden ben ik Twitter gaan gebruiken. Voordat ik mijn Twitteraccount aanmaakte had ik een aantal vooroordelen. Waarom zou je sociale media gebuiken? Je houdt geen privacy over, kost je tijd, etc. Met andere woorden: ik had een mening over de sociale media zonder dat ik het ooit gebruikt had. Ik had dan wel een linkedInaccount maar die diende alleen om mijn contacten bij te houden. Ook had ik al een blog, maar posste ik er niet actief. Om mijn vooroordelen te testen heb ik toch een Twitteraccount aangemaakt in de verwachting dat ik twee maanden later weer zou afmelden. De werkelijkheid is weerbastiger. Op dit moment heb ik een Twitteraccount en een Facebookaccount, gebruik ik Flickr, YouTube, Google reader, luister/kijk naar menig podcast en gebruik ik instapaper om de links in mijn timeline later te lezen.

Vlak nadat ik mijn Twitteraccount aanmaakte las ik het boek pragmatic thinking and learning van Andy Hunt. (Daar heb ik overigens ook twee blogjes over geschreven.) Een van de tips die in dit boek: creëer je eigen blog. Het opschrijven van je gedachten in een blog zorgt ervoor dat je je eigen mening moet vormen, bovendien kunnen reacties je mening verbeteren. Mijn blog heeft ondertussen meer posts ontvangen in 1 jaar dan in dan in de twee jaren ervoor. Door het WK en de tweede kamer verkiezingen heeft Twitter definitief een plaats gevonden in mijn (bijna) dagelijkse bezigheden.

Mijn conclusie na ruim een jaar? Mijn blog en Twitter zorgen er samen voor dat ik mijn mening continu blijf aanscherpen en toetsen aan anderen binnen mijn netwerk. Bovendien zorgt het ervoor dat ik op een eenvoudige manier de trends binnen het IT vakgebied kan volgen. Ik kom nu zo veel leuke blogs, interessante artikelen en goede (en natuurlijk ook foute) ideeën tegen dat ik me af en toe afvraag hoe ik zonder heb kunnen leven. Dus een tip aan iedereen: ga online via de verschillende tools en ontdek de wereld van social media.

De huursector hervormen, een gemiste kans

Te Huur Te Duur

Te Huur Te Duur by eazy, on Flickr

Het nieuwe kabinet heeft afgesproken om de huren in de sociale huursector voor mensen met een hoog inkomen sneller te laten stijgen dan voor mensen die minder verdienen. Dit om de gesubsidieerde lage huren alleen beschikbaar te maken voor de mensen die het echt nodig hebben. Dit is een goede stap in de richting van een gezonde woningmarkt. Over het feit dat je eigenlijk tegelijkertijd de HRA moet aanpakken zal ik niet zeuren. Dit was in de huidige coalitie gewoon niet mogelijk.

De passage over de huursector ziet er als volgt uit:

Een vrije woningmarkt is van belang maar met steun voor degenen die het nodig hebben.
De woningcorporaties vervullen hierin een rol voor degenen die geen toegang hebben tot de
koopmarkt en door investeringen van maatschappelijk belang. De sociale huursector wordt
meer toegespitst op degenen die geen alternatieven hebben.

  • Het kabinet komt met voorstellen om het functioneren van woningcorporaties als
    ondernemingen met een maatschappelijke taak te verbeteren en het externe toezicht
    door een woonautoriteit te verzekeren.
  • Huurders van een corporatiewoning krijgen het recht hun woning tegen een redelijke
    prijs te kopen.
  • De toewijzing van sociale huurwoningen wordt stapsgewijze beperkt tot lagere
    inkomengroepen.
  • Voor huishoudens met een inkomen tot 43.000 euro stijgen de huren bij gereguleerde
    woningen niet met meer dan de inflatie.
  • De doorstroming op de huurmarkt wordt bevorderd door voor huurders van een
    gereguleerde woning met een huishoudinkomen van meer dan 43.000 euro een
    maximale huurstijging van inflatie + 5% toe te staan.
  • Samenwerking tussen woningcorporaties, thuiszorg en andere maatschappelijke
    organisaties wordt bevorderd door belemmerende regelgeving weg te nemen.
  • De ‘Vogelaarheffing’ wordt afgeschaft.

Het komt er dus op neer dat voor mensen met een inkomen > €43.000 de huren gaan stijgen met maximaal inflatie + 5%. Deze mensen kunnen er ook voor kiezen om hun huidige woning te kopen en dus zelf verantwoordelijk te worden voor het onderhoud. Ook wordt er een inkomenstoets ingevoerd voor nieuwe bewoners. Zoals ik al zei, ik ben het eens met de intentie van de maatregel. De kans die gemist is zit op een ander punt.

De problemen in de huursector zijn ontstaan door de gemaximeerde huurstijging. De kosten van een (sociale) huurwoning zijn sneller gestegen dan de huuropbrengsten. De huur voor een gemiddelde huurwoning is dus te laag, zeker voor mensen die lang in dezelfde woning wonen. We hebben in Nederland het instrument van de huurtoeslag om mensen met een laag inkomen toch de mogelijkheid te geven om een woning te hebben. Op dit moment hebben we naast de huurtoeslag ook nog een te lage huur. Er zijn dus twee zaken die de prijs van een huurwoning aanpassen.

Als je nu de huren vrijgeeft voor alle huizen en tegelijk dit compenseert door de huurtoeslag te verhogen voor de mensen die de nieuwe huren niet kunnen betalen bereik je hetzelfde effect. Misschien moet deze stijging beperkt worden met 5% boven inflatie om de gevolgen voor de bewoners te beperken. Het grote voordeel van deze maatregel is dat je niet de woningbouwcorporaties met de moeilijkheden opzadelt om per woning een andere prijs te berekenen afhankelijk van het inkomen van de huurder. Ik denk dat het moeilijk wordt voor woningbouwcorporaties om uit te leggen waarom de buurman minder huur hoeft te betalen voor vergelijkbare woning.

Ook de inkomenstoets die ingevoerd wordt lijkt me niet efficiënt. Deze toets wordt namelijk alleen gedaan op het moment dat je de woning betrekt. Als ik nu naar mezelf kijk, betrok ik mijn sociale huurwoning toen ik net geen student meer was. Het jaarinkomen van mijn gezin zou het volgend jaar de €43.000 overschrijden, maar omdat ik in het eerste jaar maar een half jaar zou werken en mijn vriendin 2 maanden geen werk had gedurende dat jaar zaten we onder de limiet. Dus een momentopname lijkt me niet goed genoeg.

Zijn er dan alleen maar voordelen? Nee, er is één groot nadeel mijns inziens. De huurtoeslag wordt betaald uit algemene middelen en de voorgestelde huurverhoging heeft geen invloed op de overheidsfinanciën. Dus het zal de overheid meer geld kosten.  Toch denk ik dat als men naar een kleinere efficiëntere overheid wilt waarin de burger vertrouwen heeft in dezelfde overheid dit de prijs wel waard is.

Waar is de beroepseer gebleven?

Het valt mij op dat steeds minder mensen een verzoek om een taak uit te voeren tijdens hun werk terzijde leggen omdat het tegen zijn/haar gevoel in gaat. De weigeraar heeft dan een gevoel dat de kwaliteit verwaarloosd wordt, het niet de goede oplossing is of simpelweg niet kan. Ik zou deze redenen allemaal willen scharen onder beroepseer. De postbode wil zich inspannen dat de post op tijd en op het juiste adres wordt bezorgd en de verpleegkundige wil de beste zorg voor de patiënten. Ik zoek in deze blog de redenen voor de verdwenen beroepseer.

Ik denk dat dit in een groot deel van de gevallen komt door de specialisering die heeft plaats gevonden. In onze drang om alles efficiënter en goedkoper te maken zijn heel veel taken verdeeld onder verschillende professionals. Als we het voorbeeld van de thuiszorg erbij pakken zien we dat er ‘s morgens de verpleegkundige komt om de insuline spuit te zetten en een uur later komt de alfa hulp om het huis te stofzuigen en de afwas te doen. De afnemers van de zorg wordt niet gevraagd wat zij van de invasie van personen vinden.

Als we de taken maar genoeg verdelen is iedereen samen verantwoordelijk voor de gehele zorg van de patiënten. Op het moment dat iedereen samen verantwoordelijk is, is er automatisch eigenlijk niemand verantwoordelijk. Het voorbeeld communisme is natuurlijk flauw, maar dat is wel de kern. De verantwoordelijkheid ligt nu niet meer bij de vakman (of vrouw) die dagelijks het werk moet doen maar een niveau hoger bij een manager. Deze manager heeft echter geen inzicht in de speciale behoeften van die ene patiënt, maar de manager ziet alleen het grote geheel. Deze manager valt het dus op dat jij als vakman 10 minuten langer bij patiënt x besteed hebt dan het gemiddelde. Waarom doet er niet toe. (Bijvoorbeeld de man van de patiënt is de dag ervoor in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten en mevrouw heeft het er moeilijk mee.)

Protocollen, procedures zijn de instrumenten van de manager. Daarmee probeert hij/zij de efficiency te verhogen en de kosten te verlagen. Ondertussen wordt gemeten wat de resultaten van de veranderingen zijn. Vaak zijn de procedures niet flexibel en zorgen daarbij voor veel frustratie bij de uitvoerende. Als voorbeeld noem ik het onderwijs. Hier wordt ondertussen geschat dat er ongeveer 30% van het totale budget uitgegeven wordt aan de managementlaag. Ook zijn er steeds meer klachten van de beroepsgroep dat de kwaliteit van het onderwijs omlaag gaat zonder dat zij daar een stem in hebben. Volgens mij is er een gebrek aan vertrouwen in de professional. Tevens is er nog een ander probleem. Niet elke situatie is hetzelfde. Hoe meer rigide de processen en de procedures zijn, hoe groter de kloof tussen de gevraagde en de geleverde oplossing. Een ander voorbeeld is de jeugdzorg. De klacht van de professionals is dat ze veel formulieren in moeten vullen en protocollen moeten volgen. Zeker nadat onlangs een voogd vervolgd werd is de regelzucht toegenomen. Een quote uit het eerste artikel:

Gezinsvoogd Esther Zwaan houdt slecht 15 tot 20 procent van haar tijd over om bij cliënten te zijn.

Deze voorbeelden zijn niet uit mijn eigen vakgebied. Dit is namelijk: Softwareontwikkeling. Maar vergelijkbare elementen spelen hier ook. Als ik kijk hoe het gaat met de projecten in mijn omgeving zie ik: vergaande specialisatie tussen de projectleden. Deze specialisten zijn allemaal zeer bekwaam en doen hun werk naar behoren. Een projectmanager probeert het project tot een goed einde te brengen en doet ook zijn werk naar behoren. Waarom dan toch al die projecten vertraging oplopen en te duur worden? Volgens mij ligt dat aan de manier waarop gebruik wordt gemaakt van deze professionals. Elk projectlid wordt op een zeker moment “ingehuurd” om een bepaalde taak uit te voeren binnen het project. Op het moment dat een projectlid ziet dat iets niet werkt in andermans gebied durft, hij (helaas zijn er weinig vrouwen in deze bedrijfstak) vaak niet de benodigde aanpassing te doen of het probleem te analyseren. Dus moet er iemand bijgehaald worden die wel kennis heeft van dat stukje. Aangezien iedereen veel projecten tegelijkertijd of direct achter elkaar hebben is het moeilijk om dit te regelen. En de eerste vertraging is ontstaan. Om dan toch nog een project binnen de gestelde termijn te halen wordt er vaak door de projectmanager besloten om een shortcut te nemen. Dit is wat “Uncle Bob” (Robert C. Martin) zei over managers die shortcuts nemen:

Never allow a manager to convince you to break your disciplines in the interest of speed. It’ll just make you go slower.

Het lijkt alsof er ondertussen een vicieuze cirkel is ontstaan. In het kader van besparingen is er vergaande specialisatie ontstaan. Deze specialisatie leidt tot meer managers om het geheel aan elkaar te knopen. Managers nemen technische beslissingen om het binnen de tijd af te krijgen. Daardoor loopt een project vertraging op. Waardoor er meer procedures bedacht wordt om uitloop te vermijden. Waardoor er weer meer managers nodig zijn. Ondertussen heeft de agile beweging binnen mijn bedrijfstak steeds meer aanhang en begrip gekregen. But we are not there yet.

De laag van managers berooft de professionals van hun motivatie en daardoor daalt het gevoel dat er eer te behalen is in je vak. Vaak is de controle die een manager heeft ook maar schijnzekerheid, want over het algemeen heeft de manager geen idee waar de echte problemen zitten. Het gevolg van het toevoegen van processen en procedures is dat de individuele medewerker steeds minder vrijheid krijgt. Dit zorgt ervoor dat jobhoppen de norm is geworden ten koste van de lange termijn loyaliteit. Ik denk niet dat managers overbodig zijn, maar dat hun rol anders ingevuld moet worden. Jaap Peters en Judith Pouw hebben hier een boek over geschreven: De Intensieve Menshouderij. Bovendien is het proces maximaal zo goed als de mensen die het uitvoeren. Het mag ondertussen wel bekend zijn maar toch nog een keer: Mensen met plezier in hun werk presteren beter!

Er is echter een geluk bij ongeluk. Doordat de kwaliteit de afgelopen jaren op vele plaatsen is verdwenen, zijn de producten en diensten die wél kwaliteit leveren meer waard. De prijs en marge stijgen. Door internet zijn steeds meer mensen bekend met wie wel en wie niet kwaliteit levert. Dus ambachtelijk ijs, biologisch vlees en andere kwaliteitsproducten waar niet alleen naar de prijs wordt gekeken lijken de nieuwe trend te worden. Dus door massaproductie is de vraag naar kwaliteitsproducten gestegen. In het onderwijs lijkt de trend omgebogen: de leraar krijgt weer meer zeggenschap en ook in de thuiszorg wordt de roep om kwaliteit belangrijker. Dus laten we alstublieft de professionals hun werk doen, zodat de beroepseer langzaam weer terug komt en we weer trots zijn op ons werk!

Meten is weten, maar wat moeten we meten

Spreadsheet

Spreadsheet

Mij valt het op dat steeds meer mensen managen by Excel sheet. Dus puur naar de nummertjes kijken. Einstein zei daarover:

“Not everything that can be counted counts and not everything that counts can be counted.”

Ook ik merk het bij mezelf dat ik enorm gefascineerd wordt door getallen en de verandering erin. Ik heb mijn eigen kasboek en controleer waar ik mijn geld aan uitgeef. Ik meet mijn hartslag in de sportschool en probeer zo tot de ideale training te komen. Ook wil ik voortgang zien als ik aan de gewichten hang. Ik denk dat ik nog wel een aantal voorbeelden kan vinden m.b.t. het meten en analyseren van getallen.

Op dit moment worden bedrijven gemanaged op de financiële cijfers. Is er genoeg omzet is er genoeg winst en zijn onze kosten niet te hoog. Deze vragen zijn natuurlijk belangrijk voor bedrijven. Zeker op de korte termijn. Andere zaken die belangrijk zijn, zijn vaak vager en moeilijker te meten. Zo is er medewerkertevredenheid, aandacht voor milieu en samenleving. Ondertussen is het wel gemeengoed geworden om deze aspecten ook te noemen in de jaarverslagen, maar de vraag blijft of er echt gemanaged wordt op deze waarden.

Sinds jaar en dag wordt de status van landen in de wereld gemeten in de vorm van het bruto binnenlands product (Gross Domestic Product of GDP in het Engels). Ook is de groei van dit product heel belangrijk. Want de algemene opinie lijkt te zijn dat welvaart 1 op 1 gekoppeld is aan het BBP. Maar zoals Robert Kennedy al meer dan 40 jaar geleden zei:

“If we believe that we, as Americans, are bound together by a common concern for each other, then an urgent national priority is upon us. We must begin to end the disgrace of this other America. And this is one of the great tasks of leadership for us, as individuals and citizens this year. But even if we act to erase material poverty, there is another greater task; it is to confront the poverty of satisfaction – purpose and dignity – that afflicts us all. Too much and for too long, we seemed to have surrendered personal excellence and community values in the mere accumulation of material things. Our Gross National Product, now, is over $800 billion dollars a year, but that Gross National Product – if we judge the United States of America by that – that Gross National Product counts air pollution and cigarette advertising, and ambulances to clear our highways of carnage. It counts special locks for our doors and the jails for the people who break them. It counts the destruction of the redwood and the loss of our natural wonder in chaotic sprawl. It counts napalm and counts nuclear warheads and armored cars for the police to fight the riots in our cities. It counts Whitman’s rifle and Speck’s knife, and the television programs which glorify violence in order to sell toys to our children.

Yet the gross national product does not allow for the health of our children, the quality of their education or the joy of their play. It does not include the beauty of our poetry or the strength of our marriages, the intelligence of our public debate or the integrity of our public officials. It measures neither our wit nor our courage, neither our wisdom nor our learning, neither our compassion nor our devotion to our country, it measures everything in short, except that which makes life worthwhile. And it can tell us everything about America except why we are proud that we are Americans.”

Naar mijn mening zullen we nooit zonder een meetinstrument kunnen. Dan moeten we de meetinstrumenten maar aanpassen zodat ook de dingen gemeten worden die nu niet in het BBP zitten. De overheid van het bergstaatje Bhutan baseert zijn beslissingen op grond van het bruto nationaal geluk (Gross Domestic Happiness of GDH in Engels). Deze laatste maatstaf begint steeds meer weerklank te krijgen in de internationale politiek. Althans het begint ook een factor te worden die meeweegt in beslissingen. Sarkozy in Frankrijk gebruikt het en David Cameron in Groot-Brittannië vindt het BBP alleen niet voldoende.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor bedrijven. Ook daar moet niet alleen naar de financiële cijfers gekeken worden. Op het moment dat de medewerkers meer tevreden zijn dan stijgen de prestaties van een bedrijf ook. Een voorbeeld hiervan is Jumbo. Bij Jumbo gaat medewerkertevredenheid, klanttevredenheid en financiële waarde hand in hand.

Ook in het persoonlijke leven moet er verder gekeken worden dan alleen je inkomen. Vaak wordt je succes beoordeeld op je het huis dat je hebt, de auto is een goede tweede. Maar het succes van je leven zit ook in andere en soms de kleine dingen. Het meest schaarse goed in deze wereld is de tijd die je hebt. Besteed deze tijd dus zo goed mogelijk. Managen met een Excel sheet haatte ik, tenminste dat heb ik een aantal weken geleden gezegd. Maar ik denk dat op zich het managen per spreadsheet niet het probleem is, maar wel de getallen die in die spreadsheet staan.

WK 2018 of 2022, toch maar niet

In 2018 (of 2022) wil de KNVB het WK voetbal in Nederland organiseren. In deze blog ga ik uitleggen waarom dat geen goed idee is. Hieronder staat een filmpje met een aflevering van reporter waarin de corruptie van de FIFA ter sprake komt.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

In dit filmpje worden allerlei vermoedens van corruptie geuit. Deze beschuldigingen zijn uiteindelijk allemaal terug te leiden tot Andrew Jennings. Hij is een journalist die de corruptie binnen de sport probeert aan te pakken. Op zijn site noemt hij een aantal voorbeelden.

Verder hebben we ook nog de volharding van Sepp Blatter om geen camerabeelden te gebruiken tijdens voetbal wedstrijden. Er wordt wel gesuggereerd dat de FIFA geen camerabewaking wil toestaan omdat het dan onmogelijk is om wedstrijden te manipuleren. Omdat er uiteindelijk maar 1 bron is en Blatter en de FIFA nog niet veroordeeld zijn denk ik dat corruptie alleen niet voldoende is om een WK niet te organiseren.

Een ander probleempje is het veel besproken incident rond de Bavaria meisjes en de gevolgen voor de rechtstaat als we heb evenement zouden organiseren.

http://www.youtube.com/watch?v=1pgel9XoWmE

Een misschien nog veel belangrijker probleem is dat het de samenleving veel geld gaat kosten. Er zijn in totaal 2 kosten/baten analyses uitgevoerd. Het ene rapport meldt 150 miljoen verlies en het andere rapport 230 miljoen winst. Het verschil tussen beide onderzoeken is bijna 400 miljoen euro. Het verschil is ongeveer even groot als het totale begrote budget. Het tweede onderzoek is ook aangevraagd nadat het eerste een verlies liet zien. Geheel verassend gaf het 2e onderzoek een positief resultaat. Letterlijk staat er in het 2e rapport:

“Het door SEO opgestelde rapport […] helaas kent het rapport een vrij negatieve toonzetting, waar mogelijk hebben wij vanuit een positieve grondhouding concrete verbeteringen aan te dragen in de vorm van alternatieve berekeningen”.

Uit ander onderzoek blijkt dat de baten tot een factor 10 worden overschat. Zo viel het mij op dat in Rotterdam geroepen werd dat er wel 1 miljoen bezoekers langs de route zouden gaan staan. Uiteindelijk bleken het er iets meer dan een half miljoen. Hoewel dit door de regen kan komen is het wel apart. Ook worden de kosten voor dit soort evenementen fors onderschat. Een voorbeeld hiervan: de kosten voor de Olympische spelen in Londen zijn nu al 10x zo hoog als de schattingen vooraf. Ik ben benieuwd wat de kosten blijken te zijn nadat de spelen hebben plaatsgevonden.

Beluister hier de “Olympisch vuur” aflevering van argos, waar de kosten/baten van grote sport evenementen besproken worden.

Verder is er ook nog onderzoek gedaan naar de uiteindelijke resultaten van grote sportevenementen voor de groei van het inkomen per hoofd van de bevolking. In deze onderzoeken blijkt dat de groei per hoofd van de bevolking na de Olympische zomerspelen ligt stijgt, bij de winterspelen lijkt er geen resultaat te zijn en bij het WK voetbal gaat de groei per hoofd van de bevolking eerder achteruit dan vooruit.

Ook lijkt het mij niet verstandig om in economisch zware tijden grote investeringen te doen om een sportevenement hierheen te halen dat de economische groei gaat afremmen. De grootste voorstander van deze evenementen is de VVD terwijl deze partij ook wel kampioen bezuinigingen genoemd wordt.

Maar first things first: Zorgen dat “we” zondag wereldkampioen worden!

Older posts Newer posts

© 2018 Mark van Venrooij

Theme by Anders NorenUp ↑